Pieśń ostatniego słowa

1
Poddaj się prowadzeniu czystej miłości.
Spójrz z odwagą w tarczę słońca.
Nie zaznasz już niepokoju i gniewu.
Ty czysty jesteś wolny od małości.
Twój przewodnik istnieje naprawdę.

Posłuchaj wewnętrznego głosu znikąd.
W nim rozpłyną się myśli utożsamień.
Pozwól sobie iść z lekkością w błogości.
To, co spotkasz na ścieżce nic nie znaczy.
Nie myśl. Nie medytuj. Nie sprawiaj wrażenia.

2
Poddaj się prowadzeniu prawdziwej mądrości.
Rozpłyń się z ufnością w blasku księżyca.
Nie zaznasz już błędu, ni omamienia.
Ty czysty jesteś wolny od niewiedzy.
Twój przewodnik poznał drugi brzeg.

Posłuchaj instrukcji przejścia przez bród.
Wejdź w nurt emocjonalnych uwikłań.
Pozwól temu, który widzi je rozpuścić.
To, co mogłoby cię zaskoczyć jest nieistniejące.
Nie przeżywaj. Nie medytuj. Nie rób nic.

3
Poddaj się prowadzeniu czystej mocy.
Obmyj twarz w świetle gwiazd.
Nie zaznasz już słabości, ni lęku.
Ty czysty jesteś wolny od pożądań.
Twój przewodnik już na ciebie tam czeka.

Posłuchaj dźwięku strumienia zmienności.
Odrzuć to, co ogranicza bezmiar.
Pozwól niech rozpadnie się świat twego ja.
To, co pierwotne istnieje gdziekolwiek.
Nie wyobrażaj sobie. Nie medytuj. Przebudź się!

Polska, Mazury Zachodnie, Las pod miastem Morąg, 11.11.2019

tīrthaṅkara


KOLOFON


Nieuwarunkowany wgląd Tego, który pokłonił się
wszystkim Buddom, Virom, Siddhom i Kewalinom
stanowi przykład doskonałej ścieżki na drugi brzeg,
o której pisali Nauczyciele przeszłości w trzech czasach
pośród zjawisk uwarunkowanej egzystencji,
kiedy wszystko, co błogie, prawdziwe i czyste,
zdawało się być takie proste do osiągnięcia.

Nieuwarunkowany wgląd Tego, który przeszedł na drugi brzeg
i odsłonił zasłony trzech czasów i niezliczonych światów
stanowi drogowskaz, który może być przykładem na ścieżce,
która jest bezprzykładnym owocem talentów i starań,
które podejmowali nieliczni z tak wielu we wszystkich czasach,
ale tak niewielu udało się je zakończyć skutecznym słowem dla innych,
dlatego to, co napisano w Pieśniach widzenia ma swoją przyszłość.

ANEKS I

Słownik terminów

-pâda - ‘siedziba’ lub ‘odcisk stopy’, tzn. serce jako miejsce zasiedzenia

-virâj – żeński element i zasada kreacji wszechświata, którą zastępuje się w późniejszych tekstach prakrti, która w filozoficznym systemie sankhji stanowi wraz z puruszą parę odwiecznych i wszechobecnych zasad rzeczywistości. Virâj w formie kosmicznego jaja rozwinęła się z pierwotnego Puruszy (âdi-purusa), który następnie w to jajo wniknął.
-vâc – mowa Świata przenikająca wszystkie sfery światów składowych jednego Universum
abhyāsa -
anantya jnana -
antarjyotis - jyotismant
āsana – w rozumieniu wąskim to nieruchoma i wygodna postawa ciała fizycznego, a w rozumieniu szerszym to ogólna postawa na ścieżce duchowej, na którą składają się dwa etapy – joga fizyczna w trzech punktach: 1. postawa (āsana), 2. ćwiczenie oddechowe mające na celu uregulowanie oddechu oraz prany (prāṇāyāma), 3. nieutożsamianie się z wrażeniami zmysłowymi (pratyāhāra) oraz joga psychiczna: 4. przykucie uwagi, związanie świadomości z miejscem (dhāraṇa), 5. kontemplacja czyli trwały, jednolity akt uświadomienia (dhyāna), 6. skupienie (samādhi); częścią jogi na tych dwóch etapach jest etyka, która jest niezbędnym tłem dyscypliny, a sprowadza się do zasad, które jogin stosuje na ścieżce: zasady moralne (jama) to niekrzywdzenie (ahiṁsā), umiłowanie prawdy (satya), wstrzemięźliwość w życiu (brahmacarya), brak zachłanności (asteya), posiadanie braku prywiązania i zdanie się na to, co najlepsze (aparigraha), oraz wyższe zasady moralne (nijama) to czystość (śauca), stan zadowolnenia niezależnie od sytuacji (saṁtoṣa) oraz trzy elementy krija jogi czyli svādhyāya, tapas i praṇidhāna.
aśuddhi - zanieczyszczenia
bhūtaanugraha – stopień przemiany świadomości na poziomie przejaśnienia ku dobrotliwej akceptacji trwale ujawniający pozytwne intencje, myśli, plany i działania jogina
buddha – tathagāta to ten, który wrócił z drugiego brzegu, którego nikt nie zna; ātman to ja nałożone na “widza” zjawisk (purusaviśesa); (pratyekabuddha)
buddhi – świadomość intuicyjna, jako lustro dla procesu uświadomienia, w którym jogin oddziela liczne poziomy od obrazów, stając się świadomym i urzywając umysłu (manas), jako cechy świadomości (citti), której podstawowym lustrem jest buddhi: 1. na poziomie niższym, jako intelekt; 2. na poziomie przeczuć, jako intuicja (pratibhā), 3. na poziomie wyższym, jako szersze rozumienie (paravidya); 4. na poziomie najwyższm, jako diament umysłu obrazowany, jako przestrzeń możliwości
cetana – obraz świadomości (citta), jako uświadomione „ja” związane z urodzeniowym nałożeniem na świadomość